Iedereen schreeuwt. Iedereen weet het beter. Iedereen wijst naar elkaar. Regels, meningen, ruzies en harde woorden, maar bijna niemand lijkt nog echt stil te staan bij wat natuur eigenlijk ís.

Het valt me steeds vaker op: de mensen die er het hardst over praten, zie je het minst buiten. Ze kennen natuur van discussies, theorieën en beleidsnota’s. Niet van de kou die je gezicht snijdt op een mistige ochtend, het zachte geritsel van bladeren onder je voeten, of het bijna tastbare zwijgen van een woud waar geen mens aanwezig is. Ze weten alles van biodiversiteit en duurzaamheid, maar niet van de geur van regen op mos, het plotselinge opvliegen van een vogel, of het ongemak van natte schoenen in een bos waar niemand kijkt. Misschien schuilt daar de ironie: hoe meer erover wordt gesproken, hoe verder het echte contact verdwijnt.

Wie wil weten wat natuur werkelijk is, kan haar niet leren kennen via schermen en media alleen. In een tijd waarin beelden steeds vaker worden gemanipuleerd of zelfs volledig gegenereerd door AI, wordt het onderscheid tussen echt en gemaakt steeds vager. Wat je online ziet, is zelden de realiteit.

De natuur vraagt iets anders. Aanwezigheid. Tijd. Ervaring. Koude handen, natte schoenen en stilte om in te luisteren. Pas daar, buiten, laat de natuur zich kennen zoals ze werkelijk is.

Net als dit wild zwijn, zich van niemand iets aantrekkend, genietend van de sneeuw. Momenten zoals deze herinneren je eraan waarom het de moeite waard is om echt buiten te zijn. Stilte, het geritsel van bladeren en het zingen van de vogeltjes, het zijn de kleine dingen die de natuur zo bijzonder maken. En als je ze ziet, voel je pas echt hoe wonderlijk mooi onze wereld is.